To jest we mnie

Noszę w sobie żal Nienawiść i nieskończoną złość Przez pryzmat moich krzywd Postrzegam świat Nabrzmiała cisza Cofa się czas Choć stoję gdzieś obok Ja to ona, a ona to ja To jest we mnie Zbrukana, odrzucona To wszystko, co ma Myśli, że on jest wszystkim, co ma Widziałam w jej twarzy swoją twarz W jej oczach moje łzy Znam ten chłód, jak dobrze go znam To on przypomina mi Że nic już nie będzie jak kiedyś Tak czyste i nieskażone Zbyt wiele we mnie Bolesnych wspomnień Tak, wiem, to był ostatni raz Ja wiem, to nie byłeś ty Wiem, że nie pamiętasz nic A to najszczersze łzy Wiem, co za chwilę powiesz Wyczuwam fałsz w każdym słowie Nie tym razem, już nie wierzę I tak odejdę, odejdę To jest we mnie Zbrukana, odrzucona Powraca mój koszmar Nieprzewidywalny świat Tak jak i ona czekałam na cud Myślałam, jestem silna Że mogę znieść największy ból Jak bardzo się myliłam Nie chciałam znów być sama On wyznaczał życia sens Gdy razem z nim upadałam Tak bardzo myliłam się Wszystko, co mówię, rani Piekielna oczywistość To przekraczanie granic Pozorna bliskość Po ponoć miłość wielka Usprawiedliwia wszystko Jak miłość - to tylko wielka A jeśli jej nie ma? Nas nie ma To wszystko To jest we mnie Zbrukana, odrzucona To wszystko, co ma Myśli, że on jest wszystkim, co ma To jest we mnie Zbrukana, odrzucona Powraca mój koszmar Nieprzewidywalny świat